7.1

         Tak jak myślałam, Ideał już czekał. Wydawało mi się, że od kiedy mnie dostrzegł nie odwracał swojego wzroku. Ale może to tylko wrażenie. Zdążyłam jeszcze bez czekania przejść na światłach. Podeszłam szybko do Rafała, który stał jak zamurowany.
 - Coś się stało? – zapytałam niepewnie.
 - Nie, nic... – zamyślił się.
 - Gdzie jedziemy? – spytałam będąc już niesamowicie ciekawa.
 - To niespodzianka, więc chyba nie mogę powiedzieć, prawda? – odpowiedział mi. – Ślicznie wyglądasz – oświadczył, przytulając mnie.
 - Dziękuję – roześmiałam się w jego ramię. Ideał wykorzystując fakt, iż jest ode mnie dobre dziesięć centymetrów wyższy, pocałował mnie we włosy. Było to niesamowicie czułe i słodkie, według mnie. Poczułam się jak mała dziewczynka, która znając już wszystkie piękne bajki, doczekała się swojego rycerza.
         Jadąc już do tego całego tajemniczego punktu, nie mogłam przestać zastanawiać się nad tym, co to takiego. Rafał zagadywał mnie cały czas, kompletnie innymi tematami. Rozmawialiśmy roześmiani, o tym co tylko nam się nasunie na myśl, ale i tak zachodziłam w głowę, gdzie jechaliśmy. Przebyliśmy ponad połowę naszego miasteczka, więc coraz więcej rzeczy mogłam wykluczać.
 - Ogród botaniczny! – wypaliłam nagle, pewna swego. Ideał spojrzał się na mnie zrezygnowany. Trafiłam w dziesiątkę. Myślałam o tym wcześniej, lecz wydawało mi się to takie... Mało realne.
 - Czy moje propozycje rozmów nie były wystarczająco zajmujące? – zapytał z udawanym żalem w głosie, na który tylko się zaśmiałam.
 - Były bardzo zajmujące, ciekawe i interesujące, ale za bardzo mnie intrygowało.
 - Eh... Będę musiał się bardziej postarać następnym razem. Ale tak. Masz rację. To ogród botaniczny – powiedział, a ja tylko słuchałam tego z lekką dumą. Nie był to wielki wyczyn, domyśleć się, gdzie się kierujemy, skoro nasze miasteczko nie należało do największych, a powoli zmierzaliśmy ku jego końcowi.
         Rozmawialiśmy dalej i tym razem mogłam już w zupełności poświęcić się dyskusji. Rafał opowiadał mi o swojej rodzinie, jego relacjach z bratem. Wspominał, że równie często się kłócą, co normalnie gadają. Chciałam dowiedzieć się więcej, widzieć, co robi, kiedy nie jest ze mną, ale z rodziną, o czym gawędzą i jaki jest ich kontakt. Była to lekka przesada, wiedziałam, ale ciekawość zjadała mnie od środka.
         Kiedy wreszcie wysiedliśmy, na jednym z ostatnich przystanków tej linii, Ideał wziął mnie za rękę i poprowadził do ogrodu, który znajdował się nieopodal nas. Doszliśmy powoli do kas, gdzie ja po chwili zaczęłam panikować, ponieważ zapomniałam wziąć jakichkolwiek pieniędzy. Odciągnęłam Rafała na chwilę na bok.
 - Hej! Nie wzięłam żadnej kasy! Może pójdziemy jednak gdzie indziej? – mówiłam podniesionym głosem, jak zawsze kiedy zaczynam panikować. Ideał ze stoickim spokojem i zalotnym uśmiechem odpowiedział mi na to tylko:
 - Roksana, to ja cię tu zabrałem. Zapłacę za wszystko, nie musisz się martwić – i już odwracał się z powrotem w kierunku kas. Nie tak chciałam. Jak mogłam zapomnieć o czymś, co w dzisiejszych czasach liczy się najbardziej? Nie dowierzałam temu, a Rafał w tym czasie wracał z biletami.
 - No już, nie zamartwiaj się. Idziemy – powiedział biorąc mnie za rękę. Dostaliśmy ulotkę z małą mapką ogrodu. Rafał prowadził nas według niej. Zmierzaliśmy bez pośpiechu mijając przepiękne rośliny. 

7.

7.

         Od pamiętnej przerwy lekcje dłużyły mi się w nieskończoność i w porównaniu z wczorajszym wyczekiwaniem, tamto było pestką. Mazałam, kreśliłam, malowałam przeróżne rzeczy na marginesie zeszytów przedmiotowych. Dobra połowa słyszanych przeze mnie rozmów, pouczeń lub wykładów, przelatywało mi koło głowy. Miałam ochotę położyć się we własnym łóżku w domu, rozmarzyć się wsłuchując się w muzykę, którą uwielbiam. Jest jednocześnie odprężająca i skupiająca. Dzięki niej, przypominam sobie, jak powinnam postępować, co robić, a czego nie. Uspakaja nerwy i obiecuje, że wszystko będzie w należytym porządku.
         Kiedy zbierałam swój mały bałagan po ostatniej lekcji z ławki, podszedł do mnie Rafał.
 - Bądź o szesnastej u siebie na przystanku, dobrze? – zapytał z nieskrywanym uśmiechem.
 - Dobrze – odpowiedziałam cicho, czując na sobie spojrzenia kilku osób. Rafał zaśmiał się lekko, zgadywałam, że z powodu mojej nieśmiałości, a następnie pocałował mnie lekko w policzek i odszedł. Pary oczu, których wzrok odczuwałam na moim ciele powodowały tylko, że jeszcze bardziej się zawstydzałam. Byłam niemalże pewna, że ponownie jestem oblana rumieńcem. Z jednej strony szczęście aż kipiało ze mnie i chciałam nim wszystkich obdarować, a z drugiej nie okazywać go w sposób, przez który zwracałam na siebie taką uwagę. Jednak, chyba nie miałam dużego wyboru. Nigdy nie potrafiłam tłumić swojego szczęścia, grać nieszczęśliwej, czy wiecznie smutnej. Jeśli chodziłam przygnębiona, nie trwało to długo. Zawsze potrafiły pocieszyć mnie najmniejsze rzeczy, od jakiegoś uroczego zjawiska, do wielkich akcji pocieszania mnie urządzanych przez Kasię. Jak wiadomo, gorsze dni zdarzają się każdemu, więc czasami sama jej organizowałam coś takiego.
         Do domu wracałam z moją przyjaciółką, Ideał chyba zdążył na wcześniejszy tramwaj. Obydwie miałyśmy głowy w chmurach. Jak się okazało nie tylko ja mam dzisiaj małą randkę. Kaśka była umówiona z Kubą w kinie. Zawsze myślałam, że przyjaźń dwóch Licjanek nie może zakończyć się dobrze. Znałam historię o dwóch przyjaciółkach, takich jak my. Równie nierozłączne. Niestety, kiedy poznały pewnego dnia Ideał pokłóciły się. Znienawidziły się równie mocno, co niegdyś przyjaźniły.  Każda z nich uważała, że ich wybranek powinien być z nią. Nie znam zakończenia tego romansu, ale wiem, iż Licjanki nigdy więcej się do siebie nie odezwały. Obawiałam się, że może stać się podobnie ze mną i Kasią przy Rafale, lecz fakt, że miał on brata całkowicie zmył tę wizję.
         Wpadłam do domu niczym burza. Pomimo że do szesnastej zostało mi półtorej godziny, zdawałam sobie sprawę, że mam wiele do zrobienia i muszę się z spieszyć. Moja mama zostawiła mi kartkę, na której zapisała, że zanim gdzieś wyjdę, mam zjeść obiad, który mam w lodówce. Po tym całym oczekiwaniu byłam nadzwyczajnie głodna. Podbiegłam do lodówki. Pomidorowa. Nie najgorzej. Wstawiłam zupę szybko na gaz i pognałam po schodach do swojego pokoju. Było dzisiaj ponad 20 stopni, ciepło i słonecznie jak na wrześniowy dzień. Zaczęłam szukać jednej z letnich sukienek, które miałam. Dojrzałam moją ulubioną. Dostałam ją na urodziny od rodziców w te wakacje. Była śliczna. Lekka, miała szmaragdowy odcień zieleni i brązowy pasek. Sięgała mi do kolan. Położyłam ją na łóżku i zbiegłam na dół do kuchni. Chyba pobiłam mój rekord szybkości w jedzeniu. Zmyłam naczynia i wróciłam na górę. Spięłam włosy w kok i włożyłam sukienkę. Poprawiłam jeszcze parę rzeczy w swoim wyglądzie i zeszłam już spokojnie na dół. Miałam dokładnie siedem minut na dojście na przystanek. Byłam przekonana, że pomimo, iż się nie spóźnię, Rafał będzie już na miejscu.

6.1

         Zaczynając rozgrzewkę, zobaczyłam Ideał, który wszedł na salę zmierzając prosto ku swojemu nauczycielu. Widziałam, jak tłumaczył swoje spóźnienie. Wyglądał zabawnie, kiedy nie wiedząc, co mówić, patrzył się tylko na trenera oczekując łaski. Ten machnął na niego tylko ręką, dając mu klucz do szatni. Wychodząc, Rafał rozejrzał się, zawiesił wzrok na mnie i posłał mi uśmiech, który odwzajemniłam. Widać było, że zaspał i bardzo się spieszył po jego włosach, układających się przystojnie w artystyczny nieład.
         Idąc powoli korytarzem, po naprawdę męczącej lekcji, podbiegł do mnie pełen energii Ideał.
 - Zastanawiałaś się nad spotkaniem? – zapytał, a moja przyjaciółka podążająca obok mnie rzuciła mi niedowierzające spojrzenie.
 - Hm... Szczerze to tak, ale nie wpadł mi żaden pomysł co do miejsca. A tobie? – odpowiedziałam zapatrzona w podłogę i lekko zawstydzona faktem, że miałam znaleźć jakiś punkt, gdzie moglibyśmy spędzić razem czas.
 - Rozważałem parę opcji, niektóre były niezłe, pomimo to stwierdziłem, że się nie nadawały – zamyślił się. – Pomyślę jeszcze o tym na lekcji. Swoją drogą co teraz mamy?
 - Zdaje się, że historię – odpowiedziałam średnio zadowolona. Nigdy nie przepadałam za historią czy wiedzą o społeczeństwie. Co jak co, ale te dwie lekcje były chyba najnudniejszymi. Wiem, że trzeba wiedzieć trochę o przeszłości swojego kraju, świata i polityce, ale tak naprawdę, to nie przyda się zbyt wielu osobom. Dumałam nad tym, że w maturalnej klasie, oprócz powtórzenia wszystkich lat nauki, można by dać parę zajęć, które odbywają się na studiach, kiedy usłyszałam za sobą głos Anki.
 - Boże, jakie ona ma krzywe nogi! I do tego grube! Masakra, przypominają mi baleron, jak idzie, to się trzęsie – mówiła, a jej koleżanki potakiwały i śmiały się. Cóż, gdyby obok mnie nie szedł Rafał, to z chęcią bym jej dowaliła. Powiedzmy, że wygrała grzeczna i dumna część mnie.
 - Haha! A zauważyłyście, że jak się gdzieś patrzy to ma zeza? Zwróćcie na to uwagę, ja już nie zamierzam, jeszcze przejdzie to na mnie – śmiały się dalej. Miałam cholerną ochotę podejść do niej i dać jej prosto w nos. Tak żeby się złamał. Mnie nawet nie zabolałaby ręka, a ona musiałaby się zwijać jak najszybciej do pielęgniarki. Niestety, wiedziałam, że póki co muszę o tym zapomnieć. Nie mogłam w takim razie nic na to poradzić, więc spuściłam głowę i przyspieszyłam kroku. Przez chwilę widziałam, że Kasia ma ochotę mnie przytulić i pocieszyć, mówiły to jej oczy, które przez chwilę się na mnie patrzyły.
 - Poczekaj chwilę – powiedział cicho Ideał. Spojrzałam na niego zdziwiona. Podszedł do dziewczyn za nami, które jak się okazało były tylko parę metrów od nas.
 - Wiesz, nie chcę nic mówić, ale Roksana ma szczuplejsze nogi od ciebie. Poza tym, o ile jej nogi mi się podobają bo właśnie SĄ PROSTE, tak twoje, patrząc na nie nawet w tym momencie są wręcz pokoślawione. A co do zeza... Patrzyłem się już wiele razy w jej oczy i nie zauważyłem w nich nic takiego, widziałem za to niesamowitą głębię, w której można się zatracić i uczucie miłości, które jest gotowe dla jakiegoś wielkiego szczęściarza. Za to ty masz aktualnie zeza, patrząc na mnie swoimi wyłupiastymi oczami. Uważaj, bo niedługo wyjdą ci z orbit. Pewnie jesteś ciekawa, co widzę w twoich oczach. Już mówię. Pustkę, wydawać się może powierzchowność i zazdrość. To chyba nie najlepsze cechy – powiedział, odwrócił się od nich na pięcie, podszedł do mnie i dając znak, żebyśmy nie tracili czasu na tą scenkę, lekko pchnął mnie do przodu kładąc dłoń na moich plecach. Powoli ruszyłam się z miejsca. Wymieniłam z moją przyjaciółką zszokowane spojrzenia. Będąc nieco dalej Rafał nadal nie zabierał swojej ręki.
 - Pójdę odłożyć buty – oznajmiła Kaśka odłączając się od nas. Przystanęliśmy na chwilę na boku. Ideał odsunął się trochę ode mnie.
 - Dziękuję za to. Byłeś... – brakowało mi słów, aby to opisać. – Niesamowity – chciałam powiedzieć coś więcej, ale żadne słowa nie wydawały się wystarczające do opisania mojej wdzięczności.
 - Nie ma za co. W sumie... To była sama prawda – uśmiechnął się ciepło. I wtedy... Poczułam mały impuls, który kazał mi go przytulić. Stanęłam na palcach, aby móc wtulić twarz w jego szyję. Słyszałam, jak się cicho zaśmiał z tej sytuacji, a następnie objął moje ciało. Rafał odchylił się, czym troszkę mnie rozczarował, ale jednocześnie zaintrygował. Spojrzałam mu w oczy.
 - Tak. To pewne. Zdecydowanie bardziej wolę twoje oczy. Takie barwne i opiekuńcze. Niezwykłe. Cudowne. Piękne... – zaczął wymieniać i... O matko. Pocałował mnie. Nie wierzę. Zrobił to. Uwielbiam go. Boże, naprawdę jest niesamowity. Nasz pocałunek. Jezu, jak go opisać? Z początku nieśmiały i delikatny, po chwili namiętny i gorący. Nie miałam pojęcia, że poczuję to w tym momencie, ale byłam pewna, że to ten. Nikt inny. Tylko on. Boski, unikalny. Brakuje mi słów. Teraz już kompletnie. Ideał odsuwa się minimalnie i ponownie spogląda w moje oczy.
 - Jesteś wyjątkowa – mówi. Tonę w głębi jego źrenic. Rafał waha się nad czymś. Chcę w tej samej chwili wiedzieć o czym myśli. – Chodźmy do klasy. Pozwolisz, że miejsce naszego spotkania będzie niespodzianką? – pyta, uśmiechając się flirciarsko.
 - Pozwolę – odpowiadam.
         Jeśli wcześniej miałam wątpliwości co do moich uczuć, to w tym momencie byłam pewna. Jestem zakochana w Rafale po uszy. I szczęśliwa. Jeżeli człowiek jest zakochany i szczęśliwy naraz, to wtedy ma taki mały raj na ziemi. Jak ja.

Podziękowania! 1000 wyświetleń!

Chciałam Wam serdecznie podziękować. Właśnie dzisiaj, w poniedziałek 6 stycznia 2014 roku wybiło mi 1000 wyświetleń. Blog prowadzę nieco ponad dwa miesiące. Nie wiem czy to na taki czas dużo, czy nie, ale jestem Wam niezwykle wdzięczna, że przez ten czas udało mi się przekonać do siebie parę, kompletnie wcześniej obcych mi osób. Dzięki Wam, nadal piszę to opowiadanie, a nie zawiesiłam się gdzieś w pewnym momencie. W każdym razie, jeśli macie jakiekolwiek zastrzeżenia, uwagi lub jest tu coś, co Was strasznie razi, to dajcie znać. Blog jest dla Was, więc komentujcie i oceniajcie. Dziękuję! <3

<3

6.

6.

         Kiedy wróciłam do domu, niestety, ale na pierwszy plan wysunęły się obowiązki. Sprzątanie, w tym odkurzanie, zmywanie naczyń itp. Byłam powoli zmęczona już tym dniem, lecz nadal szczęśliwa. Gdy wieczorem położyłam się na łóżku z gorącym kakao i jedną z moich ulubionych książek, dostałam wiadomość na telefonie. Z zainteresowaniem sięgnęłam ręką po komórkę i odczytałam sms:
„Tak się zastanawiałem...
Czy nie miałabyś ochoty jutro gdzieś ze mną pójść.
Ale bez Kasi i Kuby.
Po powrocie ze szkoły, może jakaś galeria, albo kino.
Co ty na to?”
         Odczytałam zszokowana wiadomość. Po pierwsze byłam przekonana, że to właśnie moja przyjaciółka. A po drugie, jeśli Rafał, to na pewno nie z zaproszeniem. Podekscytowana szybko odpisałam:
„Z wielką chęcią.
Może być galeria. W szkole możemy uzgodnić szczegóły.”
         To chyba tyle wyszło z mojego czytania książki. Siedziałam z głupim uśmiechem na twarzy. Gdyby ktoś wszedł teraz do mojego pokoju, pomyślałby, że coś wzięłam. Chociaż... Podwyższony poziom endorfin, odpowiedzialnych za szczęście w organizmie kobiety to też coś, prawda? Odpowiedź przyszła równie błyskawicznie:
„Mocno liczyłem, na to, że się zgodzisz.
To miłych snów, nie będę ci już przeszkadzał.”
         Moja euforia powoli chyba sięgała zenitu. Jeżeli istniała lista najszczęśliwszych ludzi na świecie, to z pewnością byłam w czołówce.
„W żadnym wypadku mi nie przeszkadzasz.
Dobranoc.”
         Wysyłając tego smsa, poczułam wibracje, powiadamiające mnie o nowej wiadomości. Byłam zdziwiona, że po takim jakby „pożegnaniu” Ideał coś jeszcze napisał. Ale jak się okazało to była Kaśka.
„Boże, Roks!
Nawet nie wiesz jak towarzystwo Kuby na mnie działa.
Powiedział mi, że przyjdzie jutro pod naszą szkołę, kiedy będziemy kończyły lekcje!
Niesamowite, prawda?”
         Jak było widać, nie tylko mi się udzielało wielkie szczęście. Fakt, że moja przyjaciółka jest w podobnej sytuacji, co ja tylko jeszcze bardziej mnie cieszył. Odpisałam jej pospiesznie:
„Wyobrażam sobie.
Widzę, że ładnie wam się już układa. Ja też się umówiłam z Rafałem po szkole.
Rzeczywiście, jest to niesamowite.”
         Oczami wyobraźni widziałam, jak Kasia się cieszy u siebie w domu. Żadna z nas nie podejrzewała, że od pierwszej licealnej klasy, los się do nas tak bardzo uśmiechnie.
„To super! Nie mogę się doczekać jutra!
Ale póki co, idę spać, nie mogę mieć rano worków pod oczami. Pa.”
         Jednak, uczucie szczęścia, które odczuwa przyjaciółka i same jesteśmy dzięki temu szczęśliwe jest równie piękne jak nasze własne. Biorąc pod uwagę, to co napisała Kaśka o workach pod oczami, odstawiłam dzisiaj nietkniętą książkę na półkę i także się położyłam.
         Nazajutrz spotkałam moją przyjaciółkę na przystanku. Wsiadając do tramwaju nie wyczułam Ideału, co mnie przez chwilę zasmuciło, ale miałyśmy przez to chwilę na normalną rozmowę.
 - Jej, pierwsze, co rzuca się w oczy, kiedy cię zobaczyłam, to szczęście wręcz emanujące z ciebie – powiedziała moja przyjaciółka.
 - Dzięki, tak samo jak z ciebie – odpowiedziałam. – Zauważyłaś ogólnie, że to niezwykła rodzina? Matka Ideałów jest Licjanką! A ich tata jest również Ideałem! – mówiłam przejęta. Myślałam o tym przed snem, przypominając sobie, że odłożyłam właśnie to na później, aby podczas spotkania być skupioną tylko na Rafale.
 - Tak! Z pewnością nas poczuła! Jestem ciekawa, co o nas pomyślała. Nie widziałyśmy jej, ale zakładam, że jest piękna – zamyśliła się Kaśka. Za to mi się przypomniał fakt, że jeśli Licjanka powiąże się z danym jej Ideałem, to wtedy osiąga szczyt swojej urody, wręcz nią emituje. Nie potrzebuje wtedy żadnych kosmetyków, aby pokazać ukochanemu, że to z nim miała być.
         Drogę do szkoły szybko przegadałyśmy. Poruszyłyśmy jeszcze trochę temat Kuby, szkoły oraz tego, jak wyglądać będą dzisiaj nasze popołudnia. Kierując się na w-f, czyli naszą pierwszą lekcję zastanawiałam się, czemu Rafał się spóźniał.

Innowacje :3

To taki mały, informacyjny post. Chciałam troszkę bardziej podreklamować swój blog. A więc.
Zmiany, które się pojawiły:
- dodałam spis treści, gdzie możecie łatwo i czytelnie przeglądać wszystkie posty na tym blogu;
- dodałam zakładkę "Bohaterowie", gdzie znajduje się opis postaci występujących w opowiadaniu, z czasem będzie on aktualizowany oraz dodawane będą nowi bohaterowie;
- ask.fm , tak, musiałam, możecie zadawać mi pytania związane z blogiem i nie tylko :)
- polecane blogi czyli blogi, które czytam i bardzo mi się podobają (jeśli Waszego bloga tam nie ma, a chcecie darmową reklamę zostawcie link do siebie pod tym postem, jeżeli uznam Wasz blog za ciekawy, dodam go tam ;) )

5.2

         Chłopak wyciągnął dłoń w kierunku Kasi, która cała oblana już rumieńcem odwzajemniła gest.
 - Kasia, a to Roksana – przedstawiła mnie.
 - Chcecie coś do picia? – zapytał do tej pory milczący Rafał.
 - A co możesz zaproponować? – odpowiedziałam pytaniem.
 - Hm... – zamyślił się. – Mamy herbatę, kawę, cappuccino, czekoladę... – zaczął wymieniać.
 - To dwie czekolady – skwitowałam, zauważając, że moja przyjaciółka słucha tylko Kuby i nie interesuje ją, co się będzie działo wokół.
 - Też coś chcesz? – zapytało moje centrum zainteresowań spoglądając na swojego brata.
 - Herbatę, wodę, cokolwiek – nie skończył mówić, kiedy pytający już wyszedł.
         Stanęłam przy oknie podziwiając dalekie lasy i łąki, gdzie kończyło się nasze miasto. Rzadko jeździłam dalej, niż do swojego domu, w tym kierunku. Nie znałam zbyt dobrze tej okolicy. Niby to tylko dwa przystanki drogi, ale były one dosyć długie. Zaczęłam się zastanawiać dlaczego Kuba nie chodzi do szkoły z Rafałem, wydawało się, że są w takim samym wieku, a na pewno podobnym. Tuż przy oknie stało biurko, nad którym wisiała tablica korkowa. Wisiały na niej przeróżne rzeczy. Dwa plany lekcji, karta biblioteczna, i co mnie trochę zdziwiło, rysunek dziewczyny z anime. Przypomniało mi to, jak kiedyś spędzałam nudne wieczory słuchając japońskiej muzyki i szkicując wielorakie postacie, krajobrazy i przedmioty.
         Przysiadłam na krańcu łóżka jednego z braci. Nie wiedziałam, kogo było, ale zgadywałam, że Rafała, ze względu na bluzę przewieszoną na oparciu. Kuba i Kaśka nadal stali po środku pokoju pochłonięci rozmową, kiedy usłyszałam powolne i ostrożne kroki blondyna. Podbiegłam szybko do drzwi i wzięłam od niego tacę ze szklankami.
 -  Dzięki, myślałem że zaraz to upuszczę, nie parzy cię to? – spytał, widząc z jaką łatwością przejęłam od niego naczynia.
 - Nie, powiedzmy, że jestem przyzwyczajona – odpowiedziałam kładąc picia na stoliku. Spojrzałam nieśmiało na mój Ideał, który gestem wskazał mi miejsce na łóżku, gdzie wcześniej siedziałam. Uśmiechnęłam się w myślach do mojej intuicji. Mimo, że czasem zawodzi, często się przydaje.
 - Zauważyliście w ogóle, że już wróciłem z waszymi zamówieniami? – przerwał żartobliwie pogawędkę nowym znajomym.
 - Dobra, spokojnie, przecież chyba wam nie przeszkadzamy, prawda? – odpowiedział mu na to jego brat, przy czym ja się nieco zarumieniłam, a Kasia się cicho zaśmiała.
         Rafał postanowił zignorować swoje rodzeństwo i usiadł naprzeciwko mnie, zmuszając, abym postąpiła tak samo. Przez pewien czas po prostu milczeliśmy, patrząc się sobie w oczy. Nieco zawstydzona sytuacją, spuściłam wzrok, a blondyn postanowił zorganizować lepiej to spotkanie.
 - Może obejrzymy jakiś film, co? Ja wiem, że chcielibyście się lepiej poznać, ale to możecie już poza tym spotkaniem – powiedział, śmiejąc się. Tym razem to Kaśka spaliła buraka.
 - Co proponujesz? – spytała.
 - Coś się znajdzie – odpowiedział podchodząc do komputera i szukając jakichś ciekawych filmów w Internecie.
         Po chwili wrócił na łóżko, gdzie obok mnie, usiadła milcząca już para. Po prawej stronie siedziała moja przyjaciółka, a po lewej Rafał, który przyciągnął mnie lekko do siebie tak, żebym mogła oprzeć głowę na jego ramieniu.
         Film był ciekawy i trzymający w napięciu. Kiedy zaczynał się na chwilę robić nudny, ktoś z nas rzucał jakiś zabawny komentarz. Po upływie pierwszych trzydziestu minut, mój Ideał zaczął bawić się moimi włosami i szyją. Najpierw zakręcał sobie je wokół palca, a następnie odgarniał i drażnił moją skórę swoimi zębami. Było to maksymalnie seksowne, mało co powstrzymywałam się, aby tego nie odwzajemnić. Niektóre sceny wymagały skupienia, wtedy przestawał, ale gdy mijały kontynuował to. Z pewnością musiałam przyznać, iż był to jeden z najprzyjemniejszych, o ile nie najprzyjemniejszy seans w moim życiu. Gdy się skończył, zaczynałyśmy zbierać się do wyjścia. Na koniec Kasia wymieniła się numerem z Kubą, a Rafał przyznał, że chce więcej takich spotkań, ale w dwójkę.