Nowy blog!

                Tak jak pisałam w poprzednim poście, otwieram nowy blog:
Opowiadania według Alicee
Opis wyżej podanego linku znajduje się w poście niżej, oraz na podanej stronie.
Zachęcam wszystkich, ponieważ pierwsza historia już jest!

Koniec bloga!

                Zapewne już wiecie o co mi chodzi po tytule postu. Zamykam, a raczej zawieszam ten blog. Nie usunę go, ale nie spodziewajcie się nowych rozdziałów z tego opowiadania. Co do niego, wena całkowicie mnie opuściła, pomysł jaki miałam na tego bloga wyczerpał się. Mimo to nadal bardzo ciągnie mnie samą do pisania, jest to moje hobby, któremu w wolnej chwili się oddaję. W każdym razie nie kończąc kompletnie mojej działalności na blogerze, ogłaszam że na dniach (max. tydzień) otwieram innego bloga. Zastanawiałam się, co mogę zrobić, aby nadal pisać, ale potem nie stracić owej weny. Doszłam do wniosku, że będę tworzyła krótkie opowiadania, które będę (tak, przynajmniej myślę póki co) dodawała od razu w całości. Opowiadania te będą zdecydowanie krótsze, jednak będę starała się dawać w nich tyle siebie, ile tylko będę mogła. Jakie będą te historie? Przeróżne, zaczynając od fikcyjnych losów wampirów, po jakieś inne stworzenia (cokolwiek, co przyjdzie mi do głowy) kończąc na zwykłych ludziach. W skrócie będą to tzw. "one-shoty". Niedługo skończę już pierwsze opowiadanie, tak więc nowy blog rozpocznę od razu nim. Przy otwarciu owego bloga podrzucę tutaj link w następnym, przypuszczalnie ostatnim poście. Jeszcze raz przepraszam za pozostawienie tej historii, lecz wiem, że gdybym pisała ją na przymus byłaby ona beznadziejna.

Przepraszam i pozdrawiam wszystkich pozostałych czytelników.
Miłych wakacji :3

9.

9.

         Zegar w mojej komórce wskazywał na to, że minęła ponad godzina od skończenia wychowania fizycznego. W takim wypadku ominęła mnie matematyka. Kierowałam się więc do sali od historii. Szłam szybkim i pewnym krokiem. Wiedziałam, że Kasia nie boi się o mnie, ale jest mocno zaniepokojona. Nie miałam pojęcia, co powiedziała Rafałowi, gdy zabierała go z szatni. Zaczynałam obawiać się jego reakcji, pytań i zachowania. Mknąc korytarzami wreszcie dotarłam na lekcję. Zapukałam dwa razy w drzwi i nacisnęłam klamkę.
 - Dzień dobry, przepraszam za spóźnienie – wyjaśniłam cicho i poszłam do przedostatniej ławki pod oknem, gdzie moja przyjaciółka wwiercała we mnie swój wzrok, podobnie jak reszta klasy.
 - Co Ty jej zrobiłaś? – spytała szeptem.
 - Nic strasznego... – zamilkłam wyjmując książki na blat – Niczego po niej nie będzie widać, przetłumaczyłam jej nieco do rozumu – kontynuowałam wymijająco.
 - Gdzie jest? – Kaśka wyglądała na zawiedzioną moim zachowaniem, chociaż dobrze wiedziała, że to nie do końca moja wina.
 - Zostawiłam ją w szatni. Może wyszła. Może nadal tam jest. Może tu idzie – odpowiedziałam jej. Nie obchodziło mnie zbytnio, co się dzieje z Anką. Chciałam mieć ten dzień za sobą, a szczególnie rozmowę z Ideałem. Czułam jego spojrzenie na sobie, lecz nie mogłam mu spojrzeć w oczy. Zdawałam sobie sprawę z tego, że i tak mnie to czeka, ale chyba póki co wolałam to przekładać. Przynajmniej do przerwy.
         Do dzwonka nie zamieniłam z przyjaciółką słowa. Udając się korytarzem na kolejną lekcję dogonił nas Rafał. Momentalnie przypomniałam sobie, że nadal nie wiem, co powiedziała mu Kasia. Przeklęłam się w duchu za sklerozę.
 - Roksana... Przepraszam. Ja... To ona mnie pocałowała. Widziałaś to. Byłem w szoku. Proszę. Gdybym wiedział, że to zrobi nie odpowiedziałbym jej w ogóle na pytanie – Ideał wydawał się zakłopotany. Zaczął mnie przepraszać, choć widział trochę, co później się ze mną działo.
 - Jakie pytanie? – zaciekawiło mnie to.

 - Czy ze sobą jesteśmy. Powiedziałem, że tak. A później przypomniałem sobie ten incydent podczas gry, więc ją jeszcze o to zapytałem. W sumie to chciałem wyjaśnień. A resztę już sama widziałaś... – odpowiedział. Był zapatrzony gdzieś w dal, jakby szukał odpowiedzi na dołujące go pytanie.
 - Rozumiem – powiedziałam tylko. Nie wiedziałam, co jeszcze mogę dodać. Rafał odwrócił lekko głowę i spojrzał na mnie zastanawiając się nad czymś.
 - Czemu masz bluzkę od stroju gimnastycznego? – zadał pytanie zdziwionym tonem. Kompletnie o tym zapomniałam. Koszula się podarła. Musiałam coś szybko wymyślić.
 - Zatrzasnęłam jej róg drzwiami od szatni i się rozdarła. Może jeszcze ją jakoś uratuję w domu – zmyśliłam. Dziwił mnie fakt, że zapytał o mnie taki szczegół jak bluzka, a nie pytał o Ankę. Chyba, że tu już wyjaśniła mu jakoś Kasia, której i tak jestem wdzięczna. Wszystko wydawało się już być ułożone, jednak musiałam się dowiedzieć, co takiego moja przyjaciółka powiedziała Rafałowi.

8.2

         Wychodząc z sali byłam podtrzymywana przez Kaśkę do szatni, która była naprawdę duża i spokojnie pomieściłaby dodatkową klasę. Wyglądała wyjątkowo schludnie, ściany były odmalowywane tych wakacji na jasnozielony kolor. Drewniane ławki poustawiane pod nimi oraz haczyki na ubrania nieco pomniejszały pomieszczenie. Obok przebieralni były prysznice, do których dziś żadna z nas się nie wybrała, ze względu na brak ręczników i kosmetyków. Kiedy już kończyłyśmy zmieniać ubrania, Marta, mała, zabawna i ciepła dziewczyna krzyknęła:
 - Roksana, Rafał na Ciebie czeka na korytarzu, pośpiesz się – puściła do mnie oko. Lekko się rumieniąc odpowiedziałam z uśmiechem:
 - Możesz mu powiedzieć, że jeszcze mała chwilka – zakładając bluzkę dojrzałam zazdrosne i wrogie spojrzenie Anki. Wyszła z szatni z hukiem trzaskając drzwiami.
 - Chyba jej nie pasują twoje stosunki z Nomorzyńskim – rzuciła z niechęcią Marta widząc moje zażenowane spojrzenie.
 - Mi za to nie pasuje jej osoba – stwierdziłam. Złożyłam swój strój gimnastyczny do torby i podeszłam jeszcze szybko do lustra, które wisiało przy wyjściu. Rozpuściłam włosy z kitki pospiesznie je przeczesując. Przebieralnia była już praktycznie pusta, nie licząc mnie i mojej przyjaciółki, która się trochę grzebała wiążąc swoje buty. Czekając, w myślach ją poganiałam, pamiętając że Ideał nadal stoi na korytarzu. Gdy wyszłyśmy zobaczyłam jego stojącego tyłem do mnie i medium dyskutującą z nim.
 - Co to miało być? Co ty sobie wyobrażasz? Daj jej spokój – próbował przemówić jej do rozsądku, co było nadaremne, przez jej naturę.
 - Przepraszam, nie wiem, co mnie tak poniosło. Nie mam zamiaru tego więcej powtarzać – wykorzystując fakt, że szłam powoli spojrzała się przebiegle w moją stronę. Widziałam w jej zachowaniu, co planuje. Chcąc przyspieszyć, było już za późno.
         Medium zarzuciła mu ręce na szyję i zaczęła namiętnie całować. Rafał z początku zszokowany, po chwili wręcz odepchnął od siebie Ankę, która się do niego przykleiła. Odwrócił się do mnie sparaliżowany. Ona stała niedaleko z uśmiechem, który sam mówił,  jak bardzo jest z siebie zadowolona, jak bardzo czerpie przyjemność z tego, że widziałam ich pocałunek. Nie bacząc na konsekwencje biegłam do niej wściekła jak nigdy. Rzuciłam nią z impetem o ścianę. Nie chciałam zrobić tego tak mocno, lecz nie potrafiłam się kontrolować.
 - Roks, nie możesz teraz. Nie w szkole, nie przy nim – usłyszałam błagalny krzyk Kasi. Rozsądek podpowiadał mi, że ma rację, i że jeśli nie przestanę to nie będzie dobrze, lecz w jednej sekundzie obie poczułyśmy, iż nie mogę się pohamować. Takie odczucie, jak chociażby właśnie rozsądek odeszły w zapomnienie, kiedy zaczął mną władać instynkt. Nadal pochylałam się nad ledwo przytomną medium, gdy poczułam jak w okolicach moich łopatek zaczyna mnie cholernie piec skóra. Trzymałam ją za bluzkę przy ramionach, moje włosy zwisały mi dookoła twarzy, kiedy zobaczyłam, że ich końcówki zaczynają ciemnieć. Naskórek przy łopatkach praktycznie mnie palił, a włosy czerniały.
 - Zabierz go stąd! – wydarłam się, odwracając szybko głowę i szukając przyjaciółki. Stała parę metrów za mną. Kątem oka dostrzegłam również Rafała, który był widocznie zdezorientowany i patrzył się na wszystko z niedowierzaniem. Kaśka zrozumiała, że inaczej nie będzie mogła już pomóc i zabrała szybko Ideał w drugą stronę. Czując niesamowity ból w plecach puściłam Ankę. Zaczynałam go odczuwać również w nogach i rękach, jak gdyby moje kończyny się nagle zaczynały rozciągać. Podeszłam do ściany i oparłam się o nią. Była zimna i koiła nieco moje cierpienie.
 - I co? Myślisz, że to był ostatni raz? I tak będzie mój – zaśmiała się gorzko, nadal leżąc medium. Mimo rwącego bólu podeszłam do niej i kopnęłam ją z powrotem w stronę przebieralni. Drzwi do naszej szatni były uchylone, a ona wpadła w nie lekko, i zatoczyła się do środka. Chciałam podbiec do niej, przekazać jej fizycznie, co teraz czuję, lecz moje ciało mi na to nie pozwoliło. Sama padłam na kolana. W okolicach łopatek, coś chciało się przebić na zewnątrz. Temu czemuś się to zaczęło udawać.
      Moja skóra pod naciągnięciem zaczęła pękać. W tych miejscach powoli przebijały małe, puszyste... Pióra? Koszula w kratę, którą miałam na sobie zaczęła się drzeć razem ze stanikiem na plecach w punktach uwypuklenia przez owe pióra. Naskórek nie przestawał pękać ani na chwilę, a coraz to nowszy puch wyrastać. Wiedziałam, że nie mogę krzyczeć, ponieważ inaczej wszyscy się zbiegną, i uznają, że zapewne jestem jakoś poważnie chora. Krew, która leciała z ran, wsiąkała w materiał koszuli lub... skrzydła. Bo tym chyba są. Trudno mi to przyznać, lecz kiedy po chwili stały się na tyle duże, abym sama mogła je zobaczyć, byłam tego pewna. Skrzydła. Na oko pięciocentymetrowe obramowania czarnymi piórami, a wnętrze białymi. Zgodnie z moimi odczuciami, szkarłatna ciesz wsiąkała w nie, przez co były nieco ubrudzone. Spróbowałam nimi poruszać, co mi się udało. Nie było to trudne. Miałam wrażenie, że lekko wprawiałam w ruch moje łopatki, a one same się układały. Niesamowite, lecz wzniosłam się lekko w powietrze. Przypomniałam sobie, że to nie czas na podziwianie takich rzeczy. Chwilę później, ból ustępował, a ja mogłam wreszcie dojść do Anki. W ułamku sekundy znalazłam się przy ciągle leżącej medium. Jej ciało było podobnie przystosowane do życia, jak moje. Niełatwo było jej zrobić krzywdę. Wiedziałam również, że szybko wróci do zwykłego stanu, nawet gdybym nabiła jej masę siniaków. Przymknęłam drzwi do przebieralni i ponownie pochyliłam się nad medium.
 - Nigdy. Więcej. Mnie. Nie. Prowokuj – wypowiadając każde słowo dostawała ode mnie z pięści w brzuch. Nie jestem pewna, lecz chyba połamałam jej parę żeber. – Mogę się następnym razem nie powstrzymywać, a wtedy twoje piękne życie się zakończy – dodałam z tak fałszywym uśmiechem, na jaki tylko mogłam się zdobyć. Widziałam jej przerażone spojrzenie, które dodało mi tylko sił. – Czy to jest jasne? – zapytałam łagodnie. Trzymając jedną dłoń przy jej twarzy zauważyłam, że nie mam normalnych paznokci. Były dłuższe o parę centymetrów i spokojnie chyba mogę je nazwać wręcz pazurami. Wykorzystałam to, przecinając jej skórę w okolicach obojczyków. Ten ślad szybko nie zniknie. Anka nie odpowiadała, tylko patrzyła się wciąż na mnie swoimi przestraszonymi oczami. Mój instynkt powoli zaczynał dawać górę rozsądkowi, który rozkazał mi dać jej już spokój – Nie odpowiadasz mi, jednak mam nadzieję, że zrozumiałaś, nie chciałabym więcej takich akcji – dodałam zbierając się.
         Podeszłam do lustra, przypominając sobie, że nie mogę wyjść w tym stanie. To był kolejny problem, nie wiedziałam, kiedy to minie. Najbardziej prawdopodobnym sposobem wydawało mi się, zwyczajne uspokojenie się. Nerwy się uspokajały, a ciśnienie opadało. Lecz w odbiciu nadal nie widziałam swojego poprzedniego wyglądu. Widocznie zmiana dodała mi wzrostu. Moje nogi były długie. Włosy czarne, a skrzydła posłusznie zwisały wzdłuż mojej sylwetki. Moje oczy miały barwę morskiego, bardzo zimnego błękitu. Stałam tak dłuższy czas, kiedy dostrzegłam, że moje włosy wracają do swojego naturalnego, kasztanowego odcienia. Poczułam również, jak moje skrzydła zaczynają wracać do miejsca, z którego wyrosły. Odwróciłam się, chcąc to zobaczyć. Rozerwana skóra zaczęła się łączyć, tak, że po chwili nie było żadnego śladu po jakichkolwiek skrzydłach. Moje oczy na powrót stały się piwne, a paznokcie krótkie. Mój wzrost także wrócił do normy i byłam dokładnie tą samą dziewczyną, co przed lekcją wychowania fizycznego. Jedynie moja koszula nie miała jak się „odnowić”. Zdjęłam ją i schowałam do torby, na jej miejsce zakładając górę ze stroju gimnastycznego.
 - Do zobaczenia na lekcji! – rzuciłam wesoło do Anki. Wyszłam z szatni, kierując się do mojej klasy.

8.1

         Szczerze się przyznając, nie uważałam na lekcjach. Nie potrafiłam się skupić, mając cały czas w głowie siedzącego niedaleko mnie Rafała. Po godzinie języka polskiego kierowałam się na wychowanie fizyczne, ale polonistka mnie zatrzymała. Jak się okazało, chciała się dowiedzieć, czy nie chciałabym może wziąć udziału w konkursie recytatorskim. Stwierdziłam, iż muszę się zastanowić i wyszłam z sali. Czekała na mnie Kasia i Ideał. Kiedy do nich dołączyłam rozmawiali na temat motocykli. Podobnie jak ja, moja przyjaciółka również bardzo je lubiła. Rafał opowiadał jej właśnie, jak to jego brat dostał zamiłowanie w tym kierunku. Obie zapamiętałyśmy, że to ich tata zainteresował swoich synów do tych maszyn. Jako mali chłopcy wyjeżdżali na wieś, gdzie ich wujek pozwalał im jeździć na swoim crossie. W ten sposób chłopcy zapalili się do motorów.
         Byłam zdziwiona, kiedy okazało się, iż raz w tygodniu w-f będziemy miały łączony z chłopakami. Nauczyciele uzgodnili, że zagramy sobie razem w koszykówkę. Zostaliśmy podzieleni na dwie drużyny. Rafał trafił do grupy z Anką, za to ja miałam Kaśkę. Zawsze bardzo lubiłam ten sport. Wymagał ruchu, gry zespołowej oraz szybkości. Udało mi się zdobyć parę punktów, co tylko denerwowało medium. W końcu chyba jak dla niej miarka się przebrała i musiała coś zrobić, gdy piłki nie było ani przy mnie, ani przy niej. Chcąc prędko się znaleźć na obronie, biegłam na drugą stronę pola do gry, kiedy poczułam czyjeś dłonie na swoich plecach, których aurę rozpoznawałam nawet, gdy mnie nie dotyka. Próbowałam jakoś uniknąć upadku, lecz moje ciało straciło równowagę. Tak bardzo miałam ochotę znaleźć się przy niej, pociągnąć ją za koszulkę i przerzucić przez całą salę. Moje chęci musiały jednak spełznąć na niczym ze względu na ludzi wokół. Wszyscy zaczynali się zbiegać do nas.
 - Chyba nie chcesz żebym ja ci coś takiego zrobiła, prawda? Dobrze wiesz, że bolałoby sto razy mocniej – powiedziałam przez zaciśnięte zęby. Ledwo się powstrzymywałam, aby podejść do niej i zrobić jej krzywdy.
 - Może to sprawdzimy później? – zapytała z pewnością siebie Anka, pomimo tego, że musiała sobie zdawać sprawę, że nie ma ze mną szans.
 - Proszę się odsunąć! Roksana, możesz wstać? – spytała zmartwiona wuefistka. Dopiero teraz spojrzałam na moje kolano, które krwawiło. Nie czułam nawet tego. Gdyby nie było wokoło nas takiego już tłumku, nikt by tego nie zauważył. Krew leciała strużką na podłogę, ale wiedziałam, że za jakieś 30 minut nie będzie śladu po ranie.
 - Proszę się nie martwić. Możemy dalej grać? – zadałam pytanie z nadzieją, iż całe zamieszanie zaraz się zakończy.
 - No dobrze, jakby coś się stało, zawołaj mnie. A tymczasem usiądź na ławce – poleciła mi. – A z tobą jeszcze sobie porozmawiam – skierowała się do medium.
Wstając Rafał podszedł do mnie i wziął mnie pod ramię. Sama doskonale bym sobie poradziła, ale nie mogłam pokazywać, że po takim przewróceniu nic mi nie jest.
 - Bardzo boli? – spytał troskliwie Ideał.
 - Nie, już przestaje – odpowiedziałam, próbując go uspokoić. Widziałam w jego oczach rozgoryczenie zachowaniem dziewczyny. Posadził mnie powoli na ławce i wrócił do gry.
         Patrzyłam, jak Rafał zdobywał punkty, jak olewał nawoływania Anki, przy wolniejszej akcji sprawdzał, czy na pewno nadal tu siedzę i czy nic mi się nie dzieje. To słodkie, jednak musiałam się teraz skupić na zachowaniu medium. Wiedziałam, że na tym się nie skończy, że to był dopiero początek. Chciałam się przygotować psychicznie, jak i fizycznie do tego, co mnie może czekać. Gdybym tylko mogła wiedzieć do czego jest w stanie się posunąć. 

8 :3

8.

         Nastawał czwarty dzień szkoły. Jeśli ktoś mógł stać się tak szczęśliwy w ciągu paru dób jak ja, to stawiam, że jego szczęście było wielkie, grubiutkie i pochodziło z innej części świata, więc też tyle zajęło mu, aby się tu dostać. Nie wierzyłam w to, co się dzieje w moim życiu... To było takie... wręcz nierealne. Ale nie narzekałam, żeby nie było. Po prostu się dziwiłam. Była godzina 6.19, a ja na ósmą miałam być w szkole. Nie mogłam spać, może z podekscytowania, a może z jakiegoś innego powodu. Budzik powinien zadzwonić mi za pół godziny, a ja nie wiedziałam, co ze sobą począć. Leżałam w łóżku i rozmyślałam. Nikt, poza mną i Ideałem nie wiedział, że jesteśmy parą. Tak mogę to wreszcie powiedzieć. Parą. Ładnie to brzmi. Postanowiłam na przystanku streścić Kaśce wczorajsze spotkanie i zapytać ją o Kubę. Nie mogłam się doczekać jej reakcji i tego, co ma mi do opowiedzenia. Wstałam powoli zbierając się do szkoły.
         Kiedy wychodziłam z domu zastanawiałam się już, jak będzie wyglądała moja krótka rozmowa z przyjaciółką, do przyjazdu tramwaju. Właśnie zamykałam drzwi wejściowe kluczami, kiedy ktoś podszedł do mnie od tyłu i wystraszył.
 - Aaaa! – wydarłam się przestraszona. Odwróciłam się szybko i zobaczyłam dławiącego się ze śmiechu Rafała. – Bardzo śmieszne, naprawdę – dodałam z sarkazmem. Ucieszyłam się na jego widok, ale powitanie nie należało do najprzyjemniejszych, kiedy serce podskakuje ci ze przerażenia do gardła.
 - No już nie złość się. Nie mogłem się powstrzymać – Nadal cicho śmiał się Ideał. Spojrzał na mnie przepraszająco, co podziałało na mnie wręcz kojąco.
 - Czemu przyjechałeś wcześniej? – zdziwiłam się, kiedy zdałam sobie sprawę z tego, że jest jeszcze sporo czasu do przyjścia Kasi na przystanek.
 - A czemu nie? Miałem nadzieję, że wyjdziesz troszkę wcześniej i będziemy mogli pogadać – usprawiedliwił się Rafał. Złapał moją dłoń i kroczyliśmy powoli w stronę skrzyżowania.
 - A gdybym nie wyszła wcześniej to stałbyś pod drzwiami i czekał? – zapytałam przekornie.
 - Tak. Chyba by ci to nie przeszkadzało, prawda? – odpowiedział mi pytaniem chłopak. Dodając swój zadziorny uśmieszek zwalał z nóg.
 - No... Nie, jasne, że nie – zamyśliłam się na chwilę. Byłam w sumie ciekawa, jak zareagowałaby moja mama, gdyby wyszła wcześniej ode mnie i zobaczyła go czekającego. Pewnie zaczęłaby z nim rozmawiać i wypytywać, co mnie z nim łączy. Kochałam ją jednak, czasem dawała u niej znać nadopiekuńczość. Nie zdawała sobie sprawy z tego, że nie byłam zwykłą dziewczyną, ponieważ normalni ludzie jak i ideały nie miały prawa słyszeć o naszym istnieniu. Medium również. Kiedy Anka zauważy, że jestem z Rafałem dopiero rozpocznie się wojna. Nie chciałam tego, ale wiedziałam, że taka jest kolej rzeczy.
          Doszliśmy do przystanku, gdzie Ideał usiadł sobie na ławce i pociągnął mnie tak, żebym usiadła mu na kolanach. Widział, że się czymś zamyśliłam, i wykorzystując fakt, że związałam dzisiaj włosy w kitkę, zaczął przygryzać mi lekko szyję. Wszystkie moje dotychczasowe rozmyślania znikły, a ja wróciłam do rzeczywistości. Całkiem miłej rzeczywistości.
 - To może ja cię teraz pogryzę dla odmiany? – zapytałam zaczepnie.
 - Chętnie, ale nie tu – powiedział zwycięsko Rafał i uśmiechnął się.

7.2

         Pomimo, że powoli nadchodziła jesień, przyroda wydawała się nie zdawać z tego sprawy i widać było w niej pełnię życia, podobną do mojej. Podziwiałam wszystko, co nas otaczało. Chciałam zapamiętać każdy szczegół tego spotkania, poczynając od miejsca w jakim się znalazłam, a kończąc na osobie, która mnie tu przyprowadziła. Każdy fragment naszej rozmowy, z jednej strony beztroskiej, a z drugiej wiele znaczącej. Znowu myślałam o tym, jak bardzo pragnęłam być dorosła, aby pomijając wszystkie obowiązki, nie miało się żadnych ograniczeń. Głównie czasowych. Zdawałam sobie sprawę, z tego że sama nie miałam najgorzej. Cóż, człowiek zawsze chce więcej, to jedna z jego wad.
         Przysiedliśmy na chwilę na ławce, pod wielką wierzbą płacząca, wyglądającą na co najmniej sto lat. Rafał opowiadał właśnie o swojej babci i rodzinie mieszkającej z nią. Posiadali niemałą gospodarkę i hodowlę. Zawsze chciałam zobaczyć jak to wygląda z wewnątrz. Cała praca rolnicza, hodowlana, proste życie na wsi. Mówił o tym, że jak był młodszy, spędzał tam całe wakacje z Kubą. I to tam oboje nauczyli się jeździć na motorach. Od kiedy pamiętam, uważałam je za bardzo niebezpieczne, ale od paru lat niesamowicie pociągały mnie takie sprzęty. Motory, motocykle, crossy, czy harleye. Teraz rozumiałam, dlaczego jego brat poszedł do technikum motoryzacyjnej. Zaczęłam się, za to dziwić, z jakiego powodu Ideał nie poszedł do szkoły wraz z Kubą. Pogrążyłam się w szukaniu odpowiedzi na to pytanie, lecz nie mogąc jej odnaleźć, zapytałam się go po prostu o to.
 - Szczerze to chciałem tam iść, ale potem rozważałem wszystkie minusy. Miałbym tam dalej, jest więcej lekcji dziennie, a poza tym są to cztery lata nauki, a nie trzy. Fakt, lubię motoryzację, jednak wolałem iść do zwykłej szkoły. Mojego brata nie odstraszyły te wady i mimo to poszedł tam, poniekąd spełniając się życiowo. Czasem żałuję, że nie jestem z nim w szkole, ale później myślę o plusach tego, że poszedłem tutaj. Jest mniej lekcji, rok mniej nauki, bliżej do domu. Pomijając te wszystkie małe zalety, największą jest to, że trafiłem do klasy z tobą i miałem szansę cię poznać. Gdyby nie to, Kuba nie byłby teraz w kinie z Kasią, która mu się widocznie spodobała – to wiele wyjaśniało. Ale kiedy wspomniał o tym, że największą zaletą było poznanie mnie... Myślałam, że się rozpłynę. Roześmiałam się cicho i przytuliłam do niego. Czułam, że mogę spędzić w ten sposób wieczność.
 - Coś się stało? – zapytał troskliwie.
 - Nie, dlaczego? Nie mogę się tak po prostu przytulić? – odpowiedziałam pytaniem. Rafał odsunął się lekko i pocałował mnie. Boże, on był... idealny. Tak wiem, że to nie jest najmądrzejsze, że Ideał jest idealny, ale tylko to dobrze go opisuje. Doskonały. Przerwałam pocałunek, ale nie odsunęliśmy się od siebie.
 - Coś się stało? – spytałam lekko na przekór.
 - Nie, dlaczego? Nie mogę tak po prostu cię pocałować? – odpowiedział mi z zawadiackim uśmiechem.
 - Akurat ty możesz wszystko – odpowiedziałam szybko. Nie wiele zastanawiając się, co robię, wtuliłam twarz w jego szyję. Miała taki ładny zapach wody po goleniu. Typowo męski. Siedzieliśmy tak dłuższą chwilę, podczas której myślałam, jak to może wyglądać. Dwójka nastolatków, być może para, przytulająca się na ławce w ogrodzie botanicznym. Doszłam do wniosku, że to chyba całkiem słodki obraz, przypominając sobie, że zawsze, kiedy widywałam takie pary, sama bardzo rozmarzałam. Moje przemyślenia przerwał jego głos.
 - Razem? – zapytał.
 - Hm? – Wyprostowałam się i spojrzałam mu w oczy. Nie do końca wiedziałam, o co chodzi.
 - Będziemy razem, prawda? – ponowił pytanie, jakby trochę zmieszany.
 - Tak. Razem – potwierdziłam jego słowa i uśmiechnęłam się szczęśliwa. Tą małą przysięgę Ideał przypieczętował pocałunkiem.

7.1

         Tak jak myślałam, Ideał już czekał. Wydawało mi się, że od kiedy mnie dostrzegł nie odwracał swojego wzroku. Ale może to tylko wrażenie. Zdążyłam jeszcze bez czekania przejść na światłach. Podeszłam szybko do Rafała, który stał jak zamurowany.
 - Coś się stało? – zapytałam niepewnie.
 - Nie, nic... – zamyślił się.
 - Gdzie jedziemy? – spytałam będąc już niesamowicie ciekawa.
 - To niespodzianka, więc chyba nie mogę powiedzieć, prawda? – odpowiedział mi. – Ślicznie wyglądasz – oświadczył, przytulając mnie.
 - Dziękuję – roześmiałam się w jego ramię. Ideał wykorzystując fakt, iż jest ode mnie dobre dziesięć centymetrów wyższy, pocałował mnie we włosy. Było to niesamowicie czułe i słodkie, według mnie. Poczułam się jak mała dziewczynka, która znając już wszystkie piękne bajki, doczekała się swojego rycerza.
         Jadąc już do tego całego tajemniczego punktu, nie mogłam przestać zastanawiać się nad tym, co to takiego. Rafał zagadywał mnie cały czas, kompletnie innymi tematami. Rozmawialiśmy roześmiani, o tym co tylko nam się nasunie na myśl, ale i tak zachodziłam w głowę, gdzie jechaliśmy. Przebyliśmy ponad połowę naszego miasteczka, więc coraz więcej rzeczy mogłam wykluczać.
 - Ogród botaniczny! – wypaliłam nagle, pewna swego. Ideał spojrzał się na mnie zrezygnowany. Trafiłam w dziesiątkę. Myślałam o tym wcześniej, lecz wydawało mi się to takie... Mało realne.
 - Czy moje propozycje rozmów nie były wystarczająco zajmujące? – zapytał z udawanym żalem w głosie, na który tylko się zaśmiałam.
 - Były bardzo zajmujące, ciekawe i interesujące, ale za bardzo mnie intrygowało.
 - Eh... Będę musiał się bardziej postarać następnym razem. Ale tak. Masz rację. To ogród botaniczny – powiedział, a ja tylko słuchałam tego z lekką dumą. Nie był to wielki wyczyn, domyśleć się, gdzie się kierujemy, skoro nasze miasteczko nie należało do największych, a powoli zmierzaliśmy ku jego końcowi.
         Rozmawialiśmy dalej i tym razem mogłam już w zupełności poświęcić się dyskusji. Rafał opowiadał mi o swojej rodzinie, jego relacjach z bratem. Wspominał, że równie często się kłócą, co normalnie gadają. Chciałam dowiedzieć się więcej, widzieć, co robi, kiedy nie jest ze mną, ale z rodziną, o czym gawędzą i jaki jest ich kontakt. Była to lekka przesada, wiedziałam, ale ciekawość zjadała mnie od środka.
         Kiedy wreszcie wysiedliśmy, na jednym z ostatnich przystanków tej linii, Ideał wziął mnie za rękę i poprowadził do ogrodu, który znajdował się nieopodal nas. Doszliśmy powoli do kas, gdzie ja po chwili zaczęłam panikować, ponieważ zapomniałam wziąć jakichkolwiek pieniędzy. Odciągnęłam Rafała na chwilę na bok.
 - Hej! Nie wzięłam żadnej kasy! Może pójdziemy jednak gdzie indziej? – mówiłam podniesionym głosem, jak zawsze kiedy zaczynam panikować. Ideał ze stoickim spokojem i zalotnym uśmiechem odpowiedział mi na to tylko:
 - Roksana, to ja cię tu zabrałem. Zapłacę za wszystko, nie musisz się martwić – i już odwracał się z powrotem w kierunku kas. Nie tak chciałam. Jak mogłam zapomnieć o czymś, co w dzisiejszych czasach liczy się najbardziej? Nie dowierzałam temu, a Rafał w tym czasie wracał z biletami.
 - No już, nie zamartwiaj się. Idziemy – powiedział biorąc mnie za rękę. Dostaliśmy ulotkę z małą mapką ogrodu. Rafał prowadził nas według niej. Zmierzaliśmy bez pośpiechu mijając przepiękne rośliny. 

7.

7.

         Od pamiętnej przerwy lekcje dłużyły mi się w nieskończoność i w porównaniu z wczorajszym wyczekiwaniem, tamto było pestką. Mazałam, kreśliłam, malowałam przeróżne rzeczy na marginesie zeszytów przedmiotowych. Dobra połowa słyszanych przeze mnie rozmów, pouczeń lub wykładów, przelatywało mi koło głowy. Miałam ochotę położyć się we własnym łóżku w domu, rozmarzyć się wsłuchując się w muzykę, którą uwielbiam. Jest jednocześnie odprężająca i skupiająca. Dzięki niej, przypominam sobie, jak powinnam postępować, co robić, a czego nie. Uspakaja nerwy i obiecuje, że wszystko będzie w należytym porządku.
         Kiedy zbierałam swój mały bałagan po ostatniej lekcji z ławki, podszedł do mnie Rafał.
 - Bądź o szesnastej u siebie na przystanku, dobrze? – zapytał z nieskrywanym uśmiechem.
 - Dobrze – odpowiedziałam cicho, czując na sobie spojrzenia kilku osób. Rafał zaśmiał się lekko, zgadywałam, że z powodu mojej nieśmiałości, a następnie pocałował mnie lekko w policzek i odszedł. Pary oczu, których wzrok odczuwałam na moim ciele powodowały tylko, że jeszcze bardziej się zawstydzałam. Byłam niemalże pewna, że ponownie jestem oblana rumieńcem. Z jednej strony szczęście aż kipiało ze mnie i chciałam nim wszystkich obdarować, a z drugiej nie okazywać go w sposób, przez który zwracałam na siebie taką uwagę. Jednak, chyba nie miałam dużego wyboru. Nigdy nie potrafiłam tłumić swojego szczęścia, grać nieszczęśliwej, czy wiecznie smutnej. Jeśli chodziłam przygnębiona, nie trwało to długo. Zawsze potrafiły pocieszyć mnie najmniejsze rzeczy, od jakiegoś uroczego zjawiska, do wielkich akcji pocieszania mnie urządzanych przez Kasię. Jak wiadomo, gorsze dni zdarzają się każdemu, więc czasami sama jej organizowałam coś takiego.
         Do domu wracałam z moją przyjaciółką, Ideał chyba zdążył na wcześniejszy tramwaj. Obydwie miałyśmy głowy w chmurach. Jak się okazało nie tylko ja mam dzisiaj małą randkę. Kaśka była umówiona z Kubą w kinie. Zawsze myślałam, że przyjaźń dwóch Licjanek nie może zakończyć się dobrze. Znałam historię o dwóch przyjaciółkach, takich jak my. Równie nierozłączne. Niestety, kiedy poznały pewnego dnia Ideał pokłóciły się. Znienawidziły się równie mocno, co niegdyś przyjaźniły.  Każda z nich uważała, że ich wybranek powinien być z nią. Nie znam zakończenia tego romansu, ale wiem, iż Licjanki nigdy więcej się do siebie nie odezwały. Obawiałam się, że może stać się podobnie ze mną i Kasią przy Rafale, lecz fakt, że miał on brata całkowicie zmył tę wizję.
         Wpadłam do domu niczym burza. Pomimo że do szesnastej zostało mi półtorej godziny, zdawałam sobie sprawę, że mam wiele do zrobienia i muszę się z spieszyć. Moja mama zostawiła mi kartkę, na której zapisała, że zanim gdzieś wyjdę, mam zjeść obiad, który mam w lodówce. Po tym całym oczekiwaniu byłam nadzwyczajnie głodna. Podbiegłam do lodówki. Pomidorowa. Nie najgorzej. Wstawiłam zupę szybko na gaz i pognałam po schodach do swojego pokoju. Było dzisiaj ponad 20 stopni, ciepło i słonecznie jak na wrześniowy dzień. Zaczęłam szukać jednej z letnich sukienek, które miałam. Dojrzałam moją ulubioną. Dostałam ją na urodziny od rodziców w te wakacje. Była śliczna. Lekka, miała szmaragdowy odcień zieleni i brązowy pasek. Sięgała mi do kolan. Położyłam ją na łóżku i zbiegłam na dół do kuchni. Chyba pobiłam mój rekord szybkości w jedzeniu. Zmyłam naczynia i wróciłam na górę. Spięłam włosy w kok i włożyłam sukienkę. Poprawiłam jeszcze parę rzeczy w swoim wyglądzie i zeszłam już spokojnie na dół. Miałam dokładnie siedem minut na dojście na przystanek. Byłam przekonana, że pomimo, iż się nie spóźnię, Rafał będzie już na miejscu.

6.1

         Zaczynając rozgrzewkę, zobaczyłam Ideał, który wszedł na salę zmierzając prosto ku swojemu nauczycielu. Widziałam, jak tłumaczył swoje spóźnienie. Wyglądał zabawnie, kiedy nie wiedząc, co mówić, patrzył się tylko na trenera oczekując łaski. Ten machnął na niego tylko ręką, dając mu klucz do szatni. Wychodząc, Rafał rozejrzał się, zawiesił wzrok na mnie i posłał mi uśmiech, który odwzajemniłam. Widać było, że zaspał i bardzo się spieszył po jego włosach, układających się przystojnie w artystyczny nieład.
         Idąc powoli korytarzem, po naprawdę męczącej lekcji, podbiegł do mnie pełen energii Ideał.
 - Zastanawiałaś się nad spotkaniem? – zapytał, a moja przyjaciółka podążająca obok mnie rzuciła mi niedowierzające spojrzenie.
 - Hm... Szczerze to tak, ale nie wpadł mi żaden pomysł co do miejsca. A tobie? – odpowiedziałam zapatrzona w podłogę i lekko zawstydzona faktem, że miałam znaleźć jakiś punkt, gdzie moglibyśmy spędzić razem czas.
 - Rozważałem parę opcji, niektóre były niezłe, pomimo to stwierdziłem, że się nie nadawały – zamyślił się. – Pomyślę jeszcze o tym na lekcji. Swoją drogą co teraz mamy?
 - Zdaje się, że historię – odpowiedziałam średnio zadowolona. Nigdy nie przepadałam za historią czy wiedzą o społeczeństwie. Co jak co, ale te dwie lekcje były chyba najnudniejszymi. Wiem, że trzeba wiedzieć trochę o przeszłości swojego kraju, świata i polityce, ale tak naprawdę, to nie przyda się zbyt wielu osobom. Dumałam nad tym, że w maturalnej klasie, oprócz powtórzenia wszystkich lat nauki, można by dać parę zajęć, które odbywają się na studiach, kiedy usłyszałam za sobą głos Anki.
 - Boże, jakie ona ma krzywe nogi! I do tego grube! Masakra, przypominają mi baleron, jak idzie, to się trzęsie – mówiła, a jej koleżanki potakiwały i śmiały się. Cóż, gdyby obok mnie nie szedł Rafał, to z chęcią bym jej dowaliła. Powiedzmy, że wygrała grzeczna i dumna część mnie.
 - Haha! A zauważyłyście, że jak się gdzieś patrzy to ma zeza? Zwróćcie na to uwagę, ja już nie zamierzam, jeszcze przejdzie to na mnie – śmiały się dalej. Miałam cholerną ochotę podejść do niej i dać jej prosto w nos. Tak żeby się złamał. Mnie nawet nie zabolałaby ręka, a ona musiałaby się zwijać jak najszybciej do pielęgniarki. Niestety, wiedziałam, że póki co muszę o tym zapomnieć. Nie mogłam w takim razie nic na to poradzić, więc spuściłam głowę i przyspieszyłam kroku. Przez chwilę widziałam, że Kasia ma ochotę mnie przytulić i pocieszyć, mówiły to jej oczy, które przez chwilę się na mnie patrzyły.
 - Poczekaj chwilę – powiedział cicho Ideał. Spojrzałam na niego zdziwiona. Podszedł do dziewczyn za nami, które jak się okazało były tylko parę metrów od nas.
 - Wiesz, nie chcę nic mówić, ale Roksana ma szczuplejsze nogi od ciebie. Poza tym, o ile jej nogi mi się podobają bo właśnie SĄ PROSTE, tak twoje, patrząc na nie nawet w tym momencie są wręcz pokoślawione. A co do zeza... Patrzyłem się już wiele razy w jej oczy i nie zauważyłem w nich nic takiego, widziałem za to niesamowitą głębię, w której można się zatracić i uczucie miłości, które jest gotowe dla jakiegoś wielkiego szczęściarza. Za to ty masz aktualnie zeza, patrząc na mnie swoimi wyłupiastymi oczami. Uważaj, bo niedługo wyjdą ci z orbit. Pewnie jesteś ciekawa, co widzę w twoich oczach. Już mówię. Pustkę, wydawać się może powierzchowność i zazdrość. To chyba nie najlepsze cechy – powiedział, odwrócił się od nich na pięcie, podszedł do mnie i dając znak, żebyśmy nie tracili czasu na tą scenkę, lekko pchnął mnie do przodu kładąc dłoń na moich plecach. Powoli ruszyłam się z miejsca. Wymieniłam z moją przyjaciółką zszokowane spojrzenia. Będąc nieco dalej Rafał nadal nie zabierał swojej ręki.
 - Pójdę odłożyć buty – oznajmiła Kaśka odłączając się od nas. Przystanęliśmy na chwilę na boku. Ideał odsunął się trochę ode mnie.
 - Dziękuję za to. Byłeś... – brakowało mi słów, aby to opisać. – Niesamowity – chciałam powiedzieć coś więcej, ale żadne słowa nie wydawały się wystarczające do opisania mojej wdzięczności.
 - Nie ma za co. W sumie... To była sama prawda – uśmiechnął się ciepło. I wtedy... Poczułam mały impuls, który kazał mi go przytulić. Stanęłam na palcach, aby móc wtulić twarz w jego szyję. Słyszałam, jak się cicho zaśmiał z tej sytuacji, a następnie objął moje ciało. Rafał odchylił się, czym troszkę mnie rozczarował, ale jednocześnie zaintrygował. Spojrzałam mu w oczy.
 - Tak. To pewne. Zdecydowanie bardziej wolę twoje oczy. Takie barwne i opiekuńcze. Niezwykłe. Cudowne. Piękne... – zaczął wymieniać i... O matko. Pocałował mnie. Nie wierzę. Zrobił to. Uwielbiam go. Boże, naprawdę jest niesamowity. Nasz pocałunek. Jezu, jak go opisać? Z początku nieśmiały i delikatny, po chwili namiętny i gorący. Nie miałam pojęcia, że poczuję to w tym momencie, ale byłam pewna, że to ten. Nikt inny. Tylko on. Boski, unikalny. Brakuje mi słów. Teraz już kompletnie. Ideał odsuwa się minimalnie i ponownie spogląda w moje oczy.
 - Jesteś wyjątkowa – mówi. Tonę w głębi jego źrenic. Rafał waha się nad czymś. Chcę w tej samej chwili wiedzieć o czym myśli. – Chodźmy do klasy. Pozwolisz, że miejsce naszego spotkania będzie niespodzianką? – pyta, uśmiechając się flirciarsko.
 - Pozwolę – odpowiadam.
         Jeśli wcześniej miałam wątpliwości co do moich uczuć, to w tym momencie byłam pewna. Jestem zakochana w Rafale po uszy. I szczęśliwa. Jeżeli człowiek jest zakochany i szczęśliwy naraz, to wtedy ma taki mały raj na ziemi. Jak ja.

Podziękowania! 1000 wyświetleń!

Chciałam Wam serdecznie podziękować. Właśnie dzisiaj, w poniedziałek 6 stycznia 2014 roku wybiło mi 1000 wyświetleń. Blog prowadzę nieco ponad dwa miesiące. Nie wiem czy to na taki czas dużo, czy nie, ale jestem Wam niezwykle wdzięczna, że przez ten czas udało mi się przekonać do siebie parę, kompletnie wcześniej obcych mi osób. Dzięki Wam, nadal piszę to opowiadanie, a nie zawiesiłam się gdzieś w pewnym momencie. W każdym razie, jeśli macie jakiekolwiek zastrzeżenia, uwagi lub jest tu coś, co Was strasznie razi, to dajcie znać. Blog jest dla Was, więc komentujcie i oceniajcie. Dziękuję! <3

<3

6.

6.

         Kiedy wróciłam do domu, niestety, ale na pierwszy plan wysunęły się obowiązki. Sprzątanie, w tym odkurzanie, zmywanie naczyń itp. Byłam powoli zmęczona już tym dniem, lecz nadal szczęśliwa. Gdy wieczorem położyłam się na łóżku z gorącym kakao i jedną z moich ulubionych książek, dostałam wiadomość na telefonie. Z zainteresowaniem sięgnęłam ręką po komórkę i odczytałam sms:
„Tak się zastanawiałem...
Czy nie miałabyś ochoty jutro gdzieś ze mną pójść.
Ale bez Kasi i Kuby.
Po powrocie ze szkoły, może jakaś galeria, albo kino.
Co ty na to?”
         Odczytałam zszokowana wiadomość. Po pierwsze byłam przekonana, że to właśnie moja przyjaciółka. A po drugie, jeśli Rafał, to na pewno nie z zaproszeniem. Podekscytowana szybko odpisałam:
„Z wielką chęcią.
Może być galeria. W szkole możemy uzgodnić szczegóły.”
         To chyba tyle wyszło z mojego czytania książki. Siedziałam z głupim uśmiechem na twarzy. Gdyby ktoś wszedł teraz do mojego pokoju, pomyślałby, że coś wzięłam. Chociaż... Podwyższony poziom endorfin, odpowiedzialnych za szczęście w organizmie kobiety to też coś, prawda? Odpowiedź przyszła równie błyskawicznie:
„Mocno liczyłem, na to, że się zgodzisz.
To miłych snów, nie będę ci już przeszkadzał.”
         Moja euforia powoli chyba sięgała zenitu. Jeżeli istniała lista najszczęśliwszych ludzi na świecie, to z pewnością byłam w czołówce.
„W żadnym wypadku mi nie przeszkadzasz.
Dobranoc.”
         Wysyłając tego smsa, poczułam wibracje, powiadamiające mnie o nowej wiadomości. Byłam zdziwiona, że po takim jakby „pożegnaniu” Ideał coś jeszcze napisał. Ale jak się okazało to była Kaśka.
„Boże, Roks!
Nawet nie wiesz jak towarzystwo Kuby na mnie działa.
Powiedział mi, że przyjdzie jutro pod naszą szkołę, kiedy będziemy kończyły lekcje!
Niesamowite, prawda?”
         Jak było widać, nie tylko mi się udzielało wielkie szczęście. Fakt, że moja przyjaciółka jest w podobnej sytuacji, co ja tylko jeszcze bardziej mnie cieszył. Odpisałam jej pospiesznie:
„Wyobrażam sobie.
Widzę, że ładnie wam się już układa. Ja też się umówiłam z Rafałem po szkole.
Rzeczywiście, jest to niesamowite.”
         Oczami wyobraźni widziałam, jak Kasia się cieszy u siebie w domu. Żadna z nas nie podejrzewała, że od pierwszej licealnej klasy, los się do nas tak bardzo uśmiechnie.
„To super! Nie mogę się doczekać jutra!
Ale póki co, idę spać, nie mogę mieć rano worków pod oczami. Pa.”
         Jednak, uczucie szczęścia, które odczuwa przyjaciółka i same jesteśmy dzięki temu szczęśliwe jest równie piękne jak nasze własne. Biorąc pod uwagę, to co napisała Kaśka o workach pod oczami, odstawiłam dzisiaj nietkniętą książkę na półkę i także się położyłam.
         Nazajutrz spotkałam moją przyjaciółkę na przystanku. Wsiadając do tramwaju nie wyczułam Ideału, co mnie przez chwilę zasmuciło, ale miałyśmy przez to chwilę na normalną rozmowę.
 - Jej, pierwsze, co rzuca się w oczy, kiedy cię zobaczyłam, to szczęście wręcz emanujące z ciebie – powiedziała moja przyjaciółka.
 - Dzięki, tak samo jak z ciebie – odpowiedziałam. – Zauważyłaś ogólnie, że to niezwykła rodzina? Matka Ideałów jest Licjanką! A ich tata jest również Ideałem! – mówiłam przejęta. Myślałam o tym przed snem, przypominając sobie, że odłożyłam właśnie to na później, aby podczas spotkania być skupioną tylko na Rafale.
 - Tak! Z pewnością nas poczuła! Jestem ciekawa, co o nas pomyślała. Nie widziałyśmy jej, ale zakładam, że jest piękna – zamyśliła się Kaśka. Za to mi się przypomniał fakt, że jeśli Licjanka powiąże się z danym jej Ideałem, to wtedy osiąga szczyt swojej urody, wręcz nią emituje. Nie potrzebuje wtedy żadnych kosmetyków, aby pokazać ukochanemu, że to z nim miała być.
         Drogę do szkoły szybko przegadałyśmy. Poruszyłyśmy jeszcze trochę temat Kuby, szkoły oraz tego, jak wyglądać będą dzisiaj nasze popołudnia. Kierując się na w-f, czyli naszą pierwszą lekcję zastanawiałam się, czemu Rafał się spóźniał.

Innowacje :3

To taki mały, informacyjny post. Chciałam troszkę bardziej podreklamować swój blog. A więc.
Zmiany, które się pojawiły:
- dodałam spis treści, gdzie możecie łatwo i czytelnie przeglądać wszystkie posty na tym blogu;
- dodałam zakładkę "Bohaterowie", gdzie znajduje się opis postaci występujących w opowiadaniu, z czasem będzie on aktualizowany oraz dodawane będą nowi bohaterowie;
- ask.fm , tak, musiałam, możecie zadawać mi pytania związane z blogiem i nie tylko :)
- polecane blogi czyli blogi, które czytam i bardzo mi się podobają (jeśli Waszego bloga tam nie ma, a chcecie darmową reklamę zostawcie link do siebie pod tym postem, jeżeli uznam Wasz blog za ciekawy, dodam go tam ;) )

5.2

         Chłopak wyciągnął dłoń w kierunku Kasi, która cała oblana już rumieńcem odwzajemniła gest.
 - Kasia, a to Roksana – przedstawiła mnie.
 - Chcecie coś do picia? – zapytał do tej pory milczący Rafał.
 - A co możesz zaproponować? – odpowiedziałam pytaniem.
 - Hm... – zamyślił się. – Mamy herbatę, kawę, cappuccino, czekoladę... – zaczął wymieniać.
 - To dwie czekolady – skwitowałam, zauważając, że moja przyjaciółka słucha tylko Kuby i nie interesuje ją, co się będzie działo wokół.
 - Też coś chcesz? – zapytało moje centrum zainteresowań spoglądając na swojego brata.
 - Herbatę, wodę, cokolwiek – nie skończył mówić, kiedy pytający już wyszedł.
         Stanęłam przy oknie podziwiając dalekie lasy i łąki, gdzie kończyło się nasze miasto. Rzadko jeździłam dalej, niż do swojego domu, w tym kierunku. Nie znałam zbyt dobrze tej okolicy. Niby to tylko dwa przystanki drogi, ale były one dosyć długie. Zaczęłam się zastanawiać dlaczego Kuba nie chodzi do szkoły z Rafałem, wydawało się, że są w takim samym wieku, a na pewno podobnym. Tuż przy oknie stało biurko, nad którym wisiała tablica korkowa. Wisiały na niej przeróżne rzeczy. Dwa plany lekcji, karta biblioteczna, i co mnie trochę zdziwiło, rysunek dziewczyny z anime. Przypomniało mi to, jak kiedyś spędzałam nudne wieczory słuchając japońskiej muzyki i szkicując wielorakie postacie, krajobrazy i przedmioty.
         Przysiadłam na krańcu łóżka jednego z braci. Nie wiedziałam, kogo było, ale zgadywałam, że Rafała, ze względu na bluzę przewieszoną na oparciu. Kuba i Kaśka nadal stali po środku pokoju pochłonięci rozmową, kiedy usłyszałam powolne i ostrożne kroki blondyna. Podbiegłam szybko do drzwi i wzięłam od niego tacę ze szklankami.
 -  Dzięki, myślałem że zaraz to upuszczę, nie parzy cię to? – spytał, widząc z jaką łatwością przejęłam od niego naczynia.
 - Nie, powiedzmy, że jestem przyzwyczajona – odpowiedziałam kładąc picia na stoliku. Spojrzałam nieśmiało na mój Ideał, który gestem wskazał mi miejsce na łóżku, gdzie wcześniej siedziałam. Uśmiechnęłam się w myślach do mojej intuicji. Mimo, że czasem zawodzi, często się przydaje.
 - Zauważyliście w ogóle, że już wróciłem z waszymi zamówieniami? – przerwał żartobliwie pogawędkę nowym znajomym.
 - Dobra, spokojnie, przecież chyba wam nie przeszkadzamy, prawda? – odpowiedział mu na to jego brat, przy czym ja się nieco zarumieniłam, a Kasia się cicho zaśmiała.
         Rafał postanowił zignorować swoje rodzeństwo i usiadł naprzeciwko mnie, zmuszając, abym postąpiła tak samo. Przez pewien czas po prostu milczeliśmy, patrząc się sobie w oczy. Nieco zawstydzona sytuacją, spuściłam wzrok, a blondyn postanowił zorganizować lepiej to spotkanie.
 - Może obejrzymy jakiś film, co? Ja wiem, że chcielibyście się lepiej poznać, ale to możecie już poza tym spotkaniem – powiedział, śmiejąc się. Tym razem to Kaśka spaliła buraka.
 - Co proponujesz? – spytała.
 - Coś się znajdzie – odpowiedział podchodząc do komputera i szukając jakichś ciekawych filmów w Internecie.
         Po chwili wrócił na łóżko, gdzie obok mnie, usiadła milcząca już para. Po prawej stronie siedziała moja przyjaciółka, a po lewej Rafał, który przyciągnął mnie lekko do siebie tak, żebym mogła oprzeć głowę na jego ramieniu.
         Film był ciekawy i trzymający w napięciu. Kiedy zaczynał się na chwilę robić nudny, ktoś z nas rzucał jakiś zabawny komentarz. Po upływie pierwszych trzydziestu minut, mój Ideał zaczął bawić się moimi włosami i szyją. Najpierw zakręcał sobie je wokół palca, a następnie odgarniał i drażnił moją skórę swoimi zębami. Było to maksymalnie seksowne, mało co powstrzymywałam się, aby tego nie odwzajemnić. Niektóre sceny wymagały skupienia, wtedy przestawał, ale gdy mijały kontynuował to. Z pewnością musiałam przyznać, iż był to jeden z najprzyjemniejszych, o ile nie najprzyjemniejszy seans w moim życiu. Gdy się skończył, zaczynałyśmy zbierać się do wyjścia. Na koniec Kasia wymieniła się numerem z Kubą, a Rafał przyznał, że chce więcej takich spotkań, ale w dwójkę.

Życzenia :3

            Kochani! Życzę Wam wszystkiego co najlepsze, przede wszystkim zdrowia, bo ono jest najważniejsze. Szczęścia, bo to podstawa w życiu. Wielu przyjaciół, tylko tych prawdziwych. Żebyście znaleźli swoją drugą połówkę, a jeżeli już macie taką przy sobie, to szczęścia i radości w waszych związkach. Duuuuuużo prezentów, bo one niemalże zawsze ukazują uśmiech na naszych twarzach oraz tego, aby te prezenty były jak najlepiej trafione. Wesołych świąt!
            No i oczywiście zostaje jeszcze Sylwester. A więc. Abyście mieli najlepszą imprezę na całym świecie, żebyście się na niej wybornie bawili. Może troszkę pijanego, ale bez przesady, bo co nieco trzeba pamiętać. Na nowy rok całą masę ponownie szczęścia, radości, zdrowia, pieniążków (hajs też jest ważny :D ), i czego tylko zapragniecie. Powodzenia w nowym roku! <3

5.1 :)

         Minęłam parę sąsiednich domków i dojrzałam przystanek. Rafał nadal stał sam, co oznaczało, że chociaż to nie ja się spóźnię. Przyspieszyłam swój krok. Idąc naprawdę szybko prawie zapomniałam, aby zatrzymać się przed jezdnią. Na szczęście w porę się stanęłam. Ideał nie widział mojego małego zamieszania, ponieważ był oparty o barierki w drugą stronę. Kiedy samochody wreszcie się zatrzymały, bym mogła przejść, przemknęłam szybko i znalazłam się na przystanku. Na spokojnie podchodząc do Rafała wpatrywałam się w niego.
 - Myślałem, że to Kasia będzie pierwsza – powiedział i posłał mi ciepły uśmiech.
 - Ile jej jeszcze czasu zostało?  - spytałam.
 - Dwie minuty – odpowiedział.
 - Chyba ją widzę – powiedziałam z optymizmem. Poczekaliśmy, aż do nas podejdzie.
 - Ledwo zdążyłaś, tramwaj już jedzie – zauważył Ideał.
 - Przepraszam, miałam małe komplikacje. Ważne, że zdążyłam chyba prawda?
 - No tak, jasne – zaśmialiśmy się ze spóźnialskiej.
         Przejazd dwa przystanki dalej zajął nam parę krótkich minut, a chwilę później znaleźliśmy się pod klatką Rafała. Mieszkał w bloku trzypiętrowym, widać było, że niedawno odbywało się tu malowanie. Ideał otworzył drzwi, a my posłusznie weszłyśmy do środka. Klatka niestety nie sprawiała już wrażenia niedawno remontowanej, ale nie wyglądała najgorzej. Zielone ściany malowane dobrych kilka lat temu. Wspięliśmy się po schodach na drugie piętro. Chłopak wyprzedził nas i zaczął otwierać wejście do swojego mieszkania.
         Kiedy otworzył wymieniłam z przyjaciółką zaskoczone spojrzenia. Poczułyśmy obecność dwóch innych Ideałów i Licjanki. Nie wiedziałyśmy jak się zachować, ani do kogo przypisać te uczucia. Byłyśmy kompletnie zdezorientowane. Gdy wchodziłyśmy powoli do przedpokoju nadal towarzyszyło nam poczucie niepewności.
         Jego apartament, bo spokojnie można tak było to nazwać, był większy, niż można było się spodziewać po takim bloku. Schludnie utrzymany, przestrzenny. Po prawej stronie od drzwi była szafa z bardzo dużym lustrem, a po lewej wisiał piękny obraz przedstawiający martwą naturę.
 - Twoja rodzina wie o tym, że nas zaprosiłeś? – zapytałam nieśmiało.
 - Tak, dzwoniłem, kiedy poszłyście do siebie – odpowiedział z pewnym siebie uśmiechem.
         Zdjęłyśmy buty, po czym Rafał zaprowadził nas do swojego pokoju. Naszym oczom ukazało się urządzone nowocześnie pomieszczenie, ściany były pomalowane na jasnoniebieski kolor. Nie bardzo mogłyśmy się za bardzo skupić na podziwianiu miejsca, gdzie aktualnie byłyśmy, ponieważ, jak mniemam na łóżku Ideału siedział jego brat. Gdy wstał przywitać się, nam obu zaparło dech w piersi. Był wysoki, miał czarne, krótkie włosy, niebieskie oczy i pełne usta. Sylwetki nie jeden mógłby mu pozazdrościć. Z pewnością coś ćwiczył razem z Rafałem. Po chwili ogarnęłam się i odwróciłam wzrok. Pokierowałam swoje oczy na Kaśkę, która nadal była wpatrzona w chłopaka. Szturchnęłam ją lekko, a ona spojrzała się na mnie z początku z wyrzutem, a potem roześmiała się.
 - Jestem Kuba – przedstawił się brat Ideału. Miał niski głos, który poruszył moją przyjaciółkę.

5.

5.

         Od czasu, kiedy Rafał przedstawił nam swoją propozycję spotkania mi jak i mojej przyjaciółce lekcje się niemiłosiernie dłużyły. Gdy nareszcie zadzwonił dla nas ostatni dzwonek tego dnia byłyśmy nieco już znużone, lecz nadal ciekawe owej oferty. Ruszyłyśmy spokojnym krokiem do szatni, gdzie była cała masa ludzi. Na oko w tym samym czasie kończyło zajęcia 5 klas. Plan nie był jeszcze dopracowany i sporo osób na niego narzekało, ale nam dwóm w tym dniu nic nie mogło popsuć humoru. Przynajmniej na najbliższe godziny.
 - Zaczekam na was przed szkołą – rzucił szybko, widząc nas cały czas stojące w kolejce. Zobaczyłam lekki grymas zdenerwowania na twarzy Kasi, ale uspokoiłam ją gestem, przypominając o bracie Ideału.
         Na całe szczęście Rafał nie był zmuszony czekać długo, ponieważ parę minut później czekaliśmy już wszyscy na przystanku. Byłam niesamowicie ciekawa jak wygląda jego brat, ale jednocześnie byłam pewna, że moja przyjaciółka jest sto razy bardziej przejęta ode mnie. Będąc już wewnątrz środka transportu, tym razem to Kaśka inicjatywę i zaczęła opowiadać o sobie. Nie chcąc przeszkadzać w jej mowie przyglądałam się ukradkiem Ideałowi, który czasem także na mnie zerkał. Kiedy dojechaliśmy na miejsce, gdzie mieszkałam ja oraz moja koleżanka, wszyscy wpatrzyli się w rozkład jazdy.
 - Hm... Jest dokładnie wpół do czwartej, a następny tramwaj jest za piętnaście minut. Zdążycie w tym czasie? – zapytał troszkę nieśmiało Ideał.
 - Myślę, że damy radę. W końcu nie mamy do zrobienia niewiadomo jak wielu rzeczy – odpowiedziałam.
 - Też tak uważam.  Lecę bo mam nieco dalej niż ty. Do zobaczenia! – dodała Kasia i udała się szybkim krokiem w stronę swojego domu.
 - No, więc ja też idę, będzie na mnie jak nie zdążę. Będziesz tutaj cały czas, tak?
 - Dokładnie – powiedział Rafał, po czym uśmiechnął się lekko. Mogłabym postać w ten sposób w jaki robiłam to w tym momencie, ale musiałam się spieszyć. Piętnaście minut to nie dużo, a teraz pewnie zostało jakieś dwanaście.
         Przeszłam szybko przez pasy i popędziłam do mojego domku. Zawsze miałam problem z zachowaniem spokoju, kiedy muszę się spieszyć. Niestety, teraz również tak było. Przeczesując szybko torbę nie mogłam się dogrzebać do kluczy, jednak po dłuższej chwili je wyczułam. Zatrzasnęłam za sobą drzwi, wbiegłam szybko na schody i wpadłam do swojego pokoju. Zostawiłam swój szkolny bagaż, spojrzałam prędko w lustro i ze zdziwieniem stwierdziłam, że nie wyglądam tak, jakbym się tego spodziewała. Poprawiłam trochę swój wygląd i zbiegłam do salonu, gdzie według moich oczekiwań zastałam moją mamę.
 - Wychodzę z Kaśką. Myślę, że zajmie nam to koło trzech godzin. Nie masz nic przeciwko? – spytałam, zerkając na zegarek wiszący na ścianie.
 - Raczej nie. Gdzie będziecie?
 - Na osiedlu, jakieś dwa przystanki stąd. Dzięki, wychodzę – wykrzyknęłam będąc już z powrotem przy drzwiach.

4.3

                                                        *        *        *

         Rano spotkałam się z Kaśką na przystanku. Czekając na tramwaj wymieniałyśmy się spostrzeżeniami po przespanej nocy. Moja przyjaciółka uważała, że na pewno trafiłam na dobry Ideał i, że będę z nim szczęśliwa. Chciałam w to wierzyć, ale wydawało mi się, że to wszystko idzie zbyt łatwo. W dwa dni nawiązałam z nim naprawdę mocną więź, co mnie tylko cieszyło. Z drugiej jednak strony, rzadko kiedy się zdarzała taka sytuacja, że licjanka wpada na Ideał i są od razu piękną parą.
         Wsiadając do wagonu ponownie, jak poprzedniego dnia wyczułam w nim Rafała. Tym razem postanowiłam się nie chować gdzieś na końcu, ale podejść do niego i się przywitać. Ideał siedział zamyślony na krześle, ale kiedy tylko mnie zobaczył uśmiechnął się, wstał i powitał. Następnie usiadł z powrotem i zaczęła się rozmowa. Po krótkim czasie Rafał zauważył, że jest mi nieco niewygodnie i zaproponował, abym usiadła mu na kolanach. Czułam się troszkę nie fair wobec Kasi, ale wiem, że nie miała mi tego za złe. Nasza dyskusja przebiegała miło i sprawnie, przez co dojechaliśmy w mgnieniu oka do szkoły. Kiedy już wysiedliśmy i czekaliśmy na zielone światło na skrzyżowaniu, Ideał ujął moją lekko zmarzniętą dłoń, przez co kompletnie poczułam się jak jego dziewczyna. Nie wiem czy zrobił to z takim zamiarem, ale jego flirciarski i zawadiacki uśmiech pokazywał, że bardzo mu się podoba, gdy mnie trzyma. Przebyliśmy tak, krótki odcinek do budynku.
         Lekcje mijały dosyć miło i przyjemnie, kiedy miałam świadomość, że w tej samej sali, co ja, a właściwie to obok mnie jest on. Podczas ich spojrzenia,  uśmiechy, a na przerwach ciekawe konwersacje. Jedyne, co mi przeszkadzało to spojrzenia Anki, która z pewnością zdążyła mnie znienawidzić, mówiące, że tak czy inaczej mi go odbierze. Nie chciałam tracić na nią nerwów, ponieważ zapewne gdybyśmy tylko zaczęły rozmawiać doszłoby do kłótni, przez co ja straciłabym panowanie nad sobą, a to nie wróży u nas niczego dobrego.
         Długą przerwę chciałam spędzić z moją przyjaciółką, bo odkąd poznałam Rafała nie poświęcam jej zbyt dużo czasu. Minęła już połowa naszej małej sjesty, gdy Ideał przysiadł sobie przy nas.
 - Hej, tak się zastanawiałem... Nie chciałybyście może dzisiaj do mnie wpaść? Jakoś po szkole. Mógłbym was lepiej poznać, a ty Kasia może byś poznała mojego brata – zaproponował, a ja dostrzegłam podekscytowanie w oczach przyjaciółki.
 - Co o tym myślisz Roks? – spytała mnie z uśmiechem na twarzy.
 - Kusząca propozycja. Myślę, że jeśli u mnie w domu nikt nie będzie miał nic przeciwko to z chęcią wpadniemy. – Spojrzałam się na nią z przekonaniem.
 - To o której? – zapytała z chwili na chwilę szczęśliwsza Kasia.
 - Myślę, że możemy od razu. Wysiądę na waszym przystanku i poczekam na was, a wy wtedy pójdziecie do siebie i niedługo potem wrócicie. Pasuje?
 - Tak – zgodziłyśmy się. Rafał podszedł do Marcina i zaczęli o czymś dyskutować. Za to moja przyjaciółka zaczynała dawać upust swojej ekscytacji.
 - Roks, wyobrażasz to sobie? Przecież jego brat również może być Ideałem! – cieszyła się Kaśka.
 - Tak, wiem. Też o tym pomyślałam. Jestem ciekawa jak wygląda. Brat Ideału... – zamyśliłam się.
 - Już nie mogę się doczekać! Będę musiała się jakoś ładnie i szybko przebrać – planowała.
 - Tylko nie daj przypadkiem po sobie znać, tego, że tak bardzo Ci zależy na tym spotkaniu – zaczęłam ją troszkę uspakajać.
 - Oj wiem, ale to będzie świetne spotkanie! – powiedziała, po czym zadzwonił dzwonek na kolejną lekcję.

4.2 :)

 - Coś się stało? – zapytałam.
 - Powiedz mi, kim był ten całkiem atrakcyjny chłopak? – odpowiedziała mi pytaniem uśmiechając się do tego znacząco.
 - To tylko nowy kolega z klasy – wyjaśniłam lekko zakłopotana. Mama spojrzała się na mnie wzrokiem, który mówi, że i tak zauważyła, że to moje zauroczenie. Nie chcąc dalej drążyć tematu wróciła do poprzednich zajęć.
         Resztę dnia spędziłam zwyczajnie. Odrobiłam lekcje, zadzwoniłam do Kaśki i opowiedziałam jej o spotkaniu w parku. Tak jak poprzednim razem, wszystko przeżyłam na nowo i uświadomiłam sobie przy okazji parę rzeczy. Jak na przykład fakt, że znam Rafała dopiero od dwóch dni, a wiem on nim tak wiele. Z żadnym chłopakiem nie udało mi się nigdy nie nawiązać tak szybko takiej znajomości. Nie wspominając już o jakimkolwiek Ideale. Było to dla mnie niezwykłe. Zdawałam sobie sprawę z tego, że cholernie się tym przejmuję, ale to tylko oznacza, że będę się bardziej starała, bo konkurencja nie śpi.
         Słyszałam kiedyś o historii opowiadającej o jednej licjance, która prowadziła masakryczną wojnę z medium. Polało się sporo krwi obu, lecz moja przodkini przegrała. Pamiętam, że wspominane było, iż to on sama zaczęła tą wojnę, wszystko odbywało się podług starych zasad. Jedna na jedną. Osobiście uważam, że gdyby nie oszustwo medium to Katarina przeżyłaby, a następnie byłaby szczęśliwa. Ta legenda przechodzi z pokolenia na pokolenie. Od wieków. Wtedy wszystkie nawzajem zaczęłyśmy czuć do siebie wstręt i obrzydzenie.
         Wracając do mojej sytuacji... Cóż, być może nie bałam się Anki, ale nigdy nie można być pewnym tego, jak postąpi Ideał. W swojej naturze mają także nieprzewidywalność i zmienność.
         Z drugiej strony obiło mi się o uszy również parę opowieści mówiących o tych szczęśliwych zakończeniach. Kiedy medium postanawia być uczciwe i w miarę moralne. Odchodzi ze spuszczoną głową i zazwyczaj szuka sobie miłości tylko wśród zwykłych ludzi.
         Często słyszy się o tak zwanych zawodach miłosnych, kiedy to licjanki usiłują za wszelką cenę, wzbudzić jakieś ciepłe uczucia do siebie u Ideałów, lecz oni je w zupełności odtrącają. Wszystko byłoby tu na porządku dziennym, bo w końcu chyba wszystkim się to przydarza. Niestety, niektóre z nas wierzą, że pierwszy spotkany będzie tym właściwym, co się nie zawsze zdarza. Wtedy załamują się i popełniają samobójstwa. Jednak,  to też nie jest łatwe. Nasze ciała są przystosowane do różnych cierpień i prób. Potrafimy przeżyć upadek z dziesiątego piętra, wyjść cało z pożaru, przetrwać do paru godzin bez tlenu. Są to pewnego rodzaju zabezpieczenia przed depresją, która dosięga co poniektóre. Posiadamy także grubą skórę chroniącą nas przed samookaleczaniem.
         Rozmyślałam o tym leżąc w łóżku. To nie był dobry pomysł, jeśli chciałam się wyspać na kolejny dzień.

4.1

Przechadzaliśmy się powoli przez park, wymienialiśmy się swoimi pierwszymi wrażeniami na temat szkoły, kolegów, koleżanek, nauczycielek. Jak się okazało żadnemu z nas nowa szkoła nie spodobała się, aż tak, jak się spodziewaliśmy czytając i słysząc opinie o niej. Co prawda, przyznaliśmy, że nauczycielek jeszcze za dobrze nie poznaliśmy, aczkolwiek niektóre nie zrobiły na nas specjalnego wrażenia.
Dochodziła już szesnasta, kiedy siedzieliśmy razem na ławce nad stawem i nadal zagadani. Spojrzałam się na wodę, małe kaczki pływały na jej powierzchni. Wydawały się obserwować nas i co jakiś czas wyszczególniać odkrywcze spostrzeżenia. Pływały w kółko, od brzegu do miejsca z pięknymi nenufarami, wysoki pałkami i do drewnianego mostku.
 - Roksana, muszę się zbierać. Nie mówiłem nic w domu, że będę później, a czas nam strasznie szybko zleciał – zmienił nagle temat Rafał.
 - Nie szkodzi, masz rację.
         Jak tylko wstałam Ideał na powrót złapał moją rękę. Nie chciałam, aby to spotkanie się już zakończyło, ale sama też nic powiedziałam rodzicom, że idę gdzieś po szkole.
         Mój dom był bardzo blisko parku, więc nie minęło pięć minut, kiedy znaleźliśmy się przy nim. Nie wiedziałam w jaki sposób mam się pożegnać. Powiedzieć „do jutra” i ucałować w policzek? Przytulić? A może zwykłe „cześć” i odwrócenie się do drzwi by wystarczyło? Patrzyłam się w te szmaragdowe oczy, a one wpatrywały się we mnie. Widać było, że miał ten sam problem, co ja.
 - Do jutra śliczna – pożegnał się z przytuleniem i buziakiem w policzek Rafał. Szybko odwzajemniłam uścisk i pocałunek.
- Pa, przystojniaku – zdążyłam posłać flirciarski uśmiech do Ideału, który jeszcze zobaczył.
         Otworzyłam drzwi do domu machając kluczami na smyczce. Chciałam szybko przemknąć na górę schodami i cieszyć się całym dniem w pokoju, ale moja mama zawołała mnie z kuchni.